Mewn diwylliant Tsieineaidd traddodiadol, mae protocolau penodol ynghylch sut mae wrn yn cael ei gludo. Yn gyffredinol, dylai'r wrn gael ei gludo gan aelodau agos o deulu'r ymadawedig, yn benodol, ei blant neu briod. Os nad oes gan yr ymadawedig unrhyw berthnasau wedi goroesi, neu os nad yw ei berthnasau’n gallu cario’r wrn yn bersonol, gellir ymddiried y dasg i gynrychiolydd dynodedig neu unigolyn arall a ddewiswyd gan yr ymadawedig yn ystod ei oes.
Wrth gario'r wrn, rhaid yn gyntaf gadw awyrgylch o dawelwch a difrifwch; gwaherddir yn llwyr ymddwyn yn amhriodol neu wneud sylwadau amhriodol llwyr. Rhaid i'r person sy'n cario'r wrn hefyd roi sylw manwl i'w ystum a'i symudiadau i atal yr wrn rhag llithro neu gynnal difrod.
Yn yr orymdaith angladdol, mae lleoliad yr wrn hefyd yn ddarostyngedig i gonfensiynau penodol. Yn nodweddiadol, mae'r wrn wedi'i leoli ar flaen yr orymdaith i ddangos parch at yr ymadawedig ac i anrhydeddu eu cof. Ar ôl cyrraedd y safle claddu, dylid gosod yr wrn yn ysgafn yn y bedd, gan gymryd gofal i osgoi unrhyw ddifrod neu lithriad damweiniol.
I grynhoi, mae'r dull cywir o gario wrn a'r defodau angladd cysylltiedig yn rhan hanfodol o ddiwylliant Tsieineaidd traddodiadol, gan wasanaethu fel mynegiant dwys o barch at yr ymadawedig ac yn deyrnged i'w cof.