Mae nwyddau bedd-fel mae'r enw'n awgrymu-yn eitemau sydd wedi'u gosod mewn siambr gladdu ochr yn ochr â'r ymadawedig i fynegi dymuniadau melys am ei daith i'r byd ar ôl marwolaeth. Mewn defodau angladd traddodiadol, mae nwyddau bedd yn symbolau o hunaniaeth a statws cymdeithasol yr ymadawedig, gan adlewyrchu eu statws yn ystod eu hoes. Mae Byddin y Terracotta, term sy'n gyfarwydd i lawer, yn enghraifft wych o nwyddau bedd o'r fath; felly, ni ddylai'r cysyniad ei hun fod yn ddieithr i ni.
Mae'r arfer o gynnwys nwyddau bedd yn cydblethu'n ddwfn ag ymwybyddiaeth gymdeithasol ddynol a chredoau crefyddol. Mae'r athroniaeth hynafol o "drin y meirw fel pe baent yn dal yn fyw" wedi bod yn ddwfn yn y seice ar y cyd, gan feithrin teimlad eang y dylid trin yr ymadawedig â gofal arbennig, gyda'r gobaith y gallent fwynhau gwell bodolaeth yn yr isfyd.
Yn gyffredinol, mae nwyddau bedd yn perthyn i ddau brif gategori. Mae'r cyntaf yn cynnwys eitemau a ddefnyddiwyd mewn gwirionedd gan yr ymadawedig yn ystod ei oes. Fodd bynnag, o ystyried y cyfyngiadau ymarferol o ran maint a maint eiddo personol-na all llawer ohonynt ffitio o fewn siambr gladdu-a’r ffaith bod eitemau gwerthfawr fel gemwaith aur ac arian yn aml yn rhy werthfawr i’w claddu (heb sôn am y gred y gallai meysydd magnetig metelau gael dylanwad negyddol ar yr ymadawedig), daeth ail gategori o nwyddau bedd i’r amlwg. Mae'r rhain yn eitemau *na ddefnyddir* yn ystod eich oes-yn wir, yn aml nid oes ganddynt unrhyw ddefnyddioldeb ymarferol o gwbl-ond wedi'u crefftio 'yn unig' at ddibenion claddu; gelwir y rhain yn *mingqi* (llestri ysbryd), term sy'n debyg yn ffonetig i "lestri netherworld."
Rhaid trefnu lleoliad nwyddau bedd yn ofalus yn unol â phroffil 'Wuxing' (Pum Elfen) yr ymadawedig i sicrhau eu bod yn teithio'n ddiogel ac yn llyfn trwy'r isfyd. Wrth drefnu'r eitemau hyn, rhaid osgoi eu gosod yn uniongyrchol ar ben yr wrn sy'n cynnwys y lludw; yn lle hynny, dylid eu gosod o amgylch perimedr yr wrn. Er bod arferion angladd a'r mathau penodol o nwyddau bedd yn amrywio o ranbarth i ranbarth, mae'r rhan fwyaf o draddodiadau fel arfer yn cynnwys eitemau fel arteffactau jâd, cerameg, teyrnwialen 'Ruyi' (symbolau o lwc dda), y 'Pum Grawn' (cnydau stwffwl), 'Coed Arian,' ingotau aur, a ffigurynnau'r 'Golden Boy and Jade Girl.'
Yn hanesyddol, roedd y nwyddau bedd cynharaf yn cynnwys yn bennaf angenrheidiau ac offer dyddiol; dros amser, fodd bynnag, ymgorfforwyd eitemau moethus yn y traddodiad hwn hefyd. Mewn rhai ardaloedd, yn dilyn marwolaeth, bydd plant yr ymadawedig yn gwneud delwau papur megis ceir papur neu setiau teledu-i’w llosgi fel offrymau bedd, gan sicrhau nad oes gan eu hanwyliaid ddiffyg yn y byd nesaf; mae'r arfer hwn yn fynegiant teimladwy o dduwioldeb filial dwys. At hynny, oherwydd bod nwyddau beddau yn parhau i fod wedi'u claddu o dan y ddaear am gyfnodau estynedig, mae eu gwydnwch a'u rhinweddau cadwraeth yn ystyriaethau hollbwysig; rhaid iddynt allu gwrthsefyll cyrydiad ac ocsidiad, ac yn ddigon cadarn i osgoi torri. Wrth ystyried yr holl ffactorau hyn, mae arteffactau jâd yn cael eu hystyried yn gyffredinol fel y dewis mwyaf addas ar gyfer nwyddau bedd-detholiad sydd hefyd yn adlewyrchu lefel uchel o soffistigedigrwydd a pharch.